Otkrića i nasleđe Josifa Pančića, oca srpske botanike
Na današnji dan, 25. februara 1888. godine, preminuo je Josif Pančić, jedan od najznačajnijih naučnika srpske istorije, čiji je rad trajno oblikovao razvoj prirodnih nauka u Srbiji i na Balkanu.
Čovek koji je otkrio prirodu Srbije
Lekar po obrazovanju, a naučnik po pozivu, Pančić je svoj život posvetio istraživanju prirode. Kao botaničar, prirodnjak i pedagog, postavio je temelje sistematskog proučavanja flore, faune i geologije Srbije, uvodeći domaću nauku u evropske tokove.
Bio je prvi predsednik Srpske kraljevske akademije i rektor Velike škole u Beogradu čak šest puta.
Od evropskih univerziteta do Srbije
Pančić je rođen 17. aprila 1814. godine, a obrazovanje je sticao u više evropskih centara. Višu školu pohađao je u Zagrebu, medicinu je završio u Pešti, dok je u Beču usavršavao botaniku. Upravo tamo je upoznao Vuka Karadžića, koji ga je podstakao da dođe u Srbiju.
Po tom savetu, Pančić 1846. godine dolazi u zemlju koju će ubrzo prihvatiti kao svoju. Radio je kao lekar u Jagodini, Paraćinu i Kragujevcu, ali je njegovo istinsko interesovanje bilo usmereno ka istraživanju prirode.
Profesor koji je obrazovao generacije
Zahvaljujući svom naučnom radu, Pančić je postavljen za profesora prirodnih nauka u Liceju, a zatim i u Velikoj školi, preteči današnjeg Univerzitet u Beogradu.
U nastavi je prenosio znanje iz prirodnih nauka i učestvovao u obrazovanju velikog broja studenata, koji su kasnije nastavili rad u nauci i prosveti.
Istraživač Balkana
Tokom više od četiri decenije rada, Pančić je neprekidno obilazio teren, sakupljao uzorke i beležio prirodna bogatstva Balkanskog poluostrva.
Proučavao je biljni i životinjski svet, minerale, šume i geološki sastav zemljišta, postavljajući temelje naučnog pristupa izučavanju prirode u Srbiji.
Otkrića koja su obeležila nauku
Pančić je opisao desetine novih vrsta, a njegovo ime zauvek je povezano sa jednim od najpoznatijih simbola srpske prirode – Pančićeva omorika, endemskim četinarom otkrivenim na Tari.
Pored toga, otkrio je i reliktnu biljku Natalijina ramonda, kao i brojne druge vrste, čime je Srbiju uveo na mapu evropske botanike.
Tokom svoga višegodišnjeg rada otkrio je 102 i opisao oko 2.500 biljnih vrsta.
Naučno nasleđe koje traje
Autor je brojnih naučnih radova i knjiga, među kojima se izdvajaju „Flora Kraljevine Srbije“, „Ptice Srbije“ i „Ribe Srbije“. Pisao je i udžbenike iz botanike, zoologije i mineralogije, postavljajući osnovu modernog naučnog obrazovanja.
Jedan od njegovih najznačajnijih doprinosa jeste osnivanje botaničke bašte u Beogradu i prvog herbarijuma, koji se danas čuva u Botanička bašta Jevremovac i predstavlja dragoceno svedočanstvo o prirodi Srbije kroz vreme.
Simbol nauke na vrhu Kopaonika
Najviši vrh Kopaonik nosi ime Pančićev vrh, kao trajni podsetnik na čoveka koji je svojim radom zadužio srpsku nauku. U mauzolej na ovom vrhu preneseni su njegovi posmrtni ostaci, gde i danas počiva.
Ovaj članak je pročitalo 455 posetilaca portala!